این اشکها که به پایان برسند

قطره

قطره

ذوب میشوم تا بغض خدا بترکد

عشق من!

آنگاه، آرام آرام

در زیر بارانی که عاشقش بودی

قدم خواهی زد

و با نخستین دم

از هوایی که تو در آن نفس کشیده ای

باز دمی خواهم داد

از جنس مسیحا

آّه معشوقه ديرينه دیرینه ی من

نمی شناسی ام ؟

به آسمان نگاه کن

تمام این ستاره ها درد ها ی  منی را چشمک میزنند

که تو را

سجده

سجده

سجده

به عرف مرده پرستی می پرستم

نه

شکوه نمی کنم

زجر ت نمی دهم

آسمان در نگاه توست

دلم در نگاه توست

امادریغ !

که از چشمهایم تنها

خواب خدایانی را که دیده ام

رویای ضیافت فرشتگانم

گل بهشتی را که جهنم چشمهایم رویانید

نصیب تو گشت

نه شکوه نمی کنم

اما

 تمام توان تنم را به زبانم وا می گذارم

و شعر سادگی هایم را

آواره کوچه های کودکی میکنم

تا کودکان آهنگ عشق های بیدلیلشان کنند

واین غمگین تریتن آواز استمداد قرن است

غمگین تر از آواز استمداد شاملو

 دلم برای کودکی تنگ شده است

 روزهایی

که انتهای آسمان به

خدا می رسید

با تنی عریان و کفشی پاره

تمام زندگی اش را به دوش می کشد

همه ی آرزویم آن است

که آفتاب از تمام هستی ام بتابد

تا که سایه ام را هیچ گاه نتوانم دید